اين اعترافها بى شمار است ؛ اعترافهايى كه نويسندگان مدّعىاند آنها ابداع نكرده‌اند ، بلكه نوشته‌هايشان را از رهگذر وحى پنهان گرفته‌اند « 1 » ، و اين چيزى نيست جز نامى قديمى براى تجليّاتى تحت عنوان آگاهى . آن گاه ، به بيان اين گفته‌ها مىپردازد و مىگويد : « هوفمان چنين اظهار مىكند : وقتى مىنويسم ، آنچه را كه از خارج مىشنوم ، مىنويسم . نيچه هم مىگويد : وقتى مىنويسم ، هر چيزى به طور جدى و روشن كه توصيف‌ناپذير است ، ديده و شنيده مىگردد . . . و آدمى جستجو نمىكند ، بلكه مىگيرد . » آلفونس دوده هم به روش القايى كه منبع نوشته‌هايش را مشخص مىكند ، اعتراف مىكند . از دوده بازگو كرده‌اند كه : « من رويدادها را رها مىكنم تا در ذهنم جدا جدا شكل گيرند و كتابهايم به همان سرشت و طبيعت خودشان در فكرم جايگزين شوند ، بدون اين كه مطلقا در آن دخالت كنم . » از قول جرج اليوت ) G . Eliot ( مىگويد : « وى بر خلاف نگرش رئاليستى در فلسفه ، تأكيد مىكند كه شخص ديگرى غير از او در تمام نوشته‌هاى برتر او حضور دارد و وى را به احساس وامىدارد » « 2 » . ( يعنى شخص او چيزى جز ابزار كه فكر از خلال آن صورت مىگيرد ، نيست ) . از برادران گونگور سخنى را كه لوبا در كتاب روان‌شناسى تصوف دينى آورده است ، نقل مىكند كه : « در رخداد نخست قطعى است كه آن رويداد ، انديشه را بر تو مىنويساند آن گاه ، نيرويى ناشناخته ، اراده‌اى برتر و نوعى ضرورت نوشتن بر تو وارد مىشود و بر عمل ادبى غالب مىگردد و قلم را جهت مىدهد تا احيانا كتاب از پيش روى تو خارج گردد ولى ظاهرا از ذات تو سرچشمه نمىگيرد . » كاروج از هانرى گيون سخن مىگويد كه : « روزى موضوع نمايشنامه‌اى بر وى عرضه

--> ( 1 ) - [ گفتهء زنده ياد « مهدى اخوان ثالث » شاعر معاصر كشورمان ، نمونه‌اى از اعترافهايى است كه به وحى پنهان دلالت دارد ؛ وقتى در تعريف شعر مىگويد : « شعر محصول بى تابى انسان در لحظهء قرار گرفتن در پرتو شور نبوّت است . » ( ويراستار ) ] ( 2 ) - مولوى گفته است : كيست در ديده كه از ديده برون مىنگرد * يا كدام است سخن مىنهد اندر دهنم ؟ ( ويراستار )